Wat nou als je de knoop wist te vinden in je leven, waar de blokkade in jezelf ooit begon? Teleurstelling, verdriet, machteloosheid, onrecht… Wat nou als je die knoop wist te ontrafelen?
Wat nou als je het pad terug kon vinden en opnieuw kon bewandelen, zodat het pad wel beter verloopt. Wat nou als je het gevoel van tig jaar overleven en strijden met jezelf, eindelijk kon veranderen in vrede met jezelf.

Zelfacceptatie. Zelfvertrouwen. Zelfliefde. Verbondenheid. Vrede met jezelf.
Termen die voor sommigen bekend klinken met het woord “beperkt” ervoor. Voor anderen staat er “is vanzelfsprekend” achter.
Toch vraag ik mij af of de meest gelukkige (lijkend) persoon om je heen, daadwerkelijk ook uitstraalt wat hij voelt.
Iedereen kan doen alsof. Iedereen kan geloven in wat hij zichzelf vertelt. Maar ben je dan eerlijk tegen jezelf? Is dat ook echt wat je gelooft en voelt, of als je dieper gaat kijken en voelen, ben je dan die persoon die je laat zien en wie je denkt dat je ook echt bent?

Ontwaken

Er zijn steeds meer mensen die ontwaken. Ze komen tot de ontdekking dat hun leven er anders uitziet dan wat hun ogen laten zien, hun oren laten horen en het lijf laat voelen. Alle zintuigen slaan op hol alsof er een storing plaatsvindt in jezelf. Ik noem dit: kortsluiting.

En de één drukt op het ‘snelle reset knopje’; hij gaat weer door waar hij mee bezig was, nadat hij het flink van zich af heeft geschud. Het wordt ontkend, misschien wel genegeerd.
De ander denkt dat hij doordraait en zoekt hulp. Hulp van een arts, psycholoog, psychotherapeut, want wat gebeurt er toch met je? Maar ze komen op een bepaald punt tot de ontdekking dat de hulp die ze zochten niets veranderd in dat wat ze meemaken. Misschien voelen ze zich zelfs onbegrepen of worden ze nog meer onzeker dan dat ze al waren.
Maar er zijn ook mensen die na het ontwaken het ‘licht’ zien en zich er in gaan verdiepen wat ze voelen, zien en ervaren. Alleen, waar begin je?

Overprikkeling

Het resultaat is vrijwel altijd dat de kortsluiting blijft terugkomen als je er niets mee doet. Er blijven momenten komen dat je zintuigen meer doen dan dat je gewend bent. Dit kan leiden tot overprikkeling: een kort lontje, sneller geïrriteerd, intens moe, gevoelig voor geluid, overemotioneel of zelfs momenten van angst waar je normaliter nooit last van had. Je lichaam kan gaan schreeuwen van onverklaarbare pijn(en) of er zijn andere lichamelijke en mentale klachten. Alsof je continu geconfronteerd wordt met jezelf. Alleen ben je er blind voor.

Het kost ontzettend veel tijd en geduld om de ontwakening door te komen. En ja, de één gaat er sneller doorheen dan de ander, maar de snelheid is niet belangrijk. Het is het proces waar je doorheen gaat en het resultaat wat je ermee behaalt.
Ik zeg geen “kunt”, “wilt” of “moet”. Het is je eigen proces, waar je zelf voor kiest. Je staat voor open of niet, je gaat er doorheen of niet. Wanneer je er open voor staat en bereid bent om het proces door te gaan, dan zul je het behalen. Maar let wel, je bepaalt zelf hoe snel je gaat en waar je eindpunt is. Zou het eindpunt een eind kennen, denk je?

De knoop

Terug naar de knoop waar ik in het begin over schreef. Die bewuste knoop bevindt zich nooit op één plek in je levenslijn. Ik geloof erin dat die zich op verschillende plekken bevindt. Je zult er versteld van staan waar je eerste, of één van je eerste knopen zich bevindt. Sta er niet van te kijken als er in het begin van je leven al iets gebeurd wat de rest van je leven zal maken zoals het nu is.

Geloof je erin dat alles in je leven van tevoren al is bepaald? Of dat het leven wordt gevormd met de uitdagingen (knopen) die je onderweg tegenkomt? Zonder die uitdagingen zou je de persoon niet zijn die je op dit moment bent. Zou je erin geloven dat die uitdagingen die op je pad zijn gekomen, van tevoren al zijn bepaald? Alsof het is vooraf is geprogrammeerd?

Ik heb weleens (herhaaldelijk) gehoord dat iedereen kiest voor een leven. Wanneer een ziel naar beneden daalt (of waar het vandaan komt), dan kiest het een gezin waar het geboren gaat worden en het leven waarin hij zich zal bevinden. Zelf kon ik mij in die theorie niet vinden. Toch ben ik door mijn reis in dit leven situaties anders gaan bekijken.
Mijns inziens is het niet het leven dat je uitkiest, maar de manier hoe jij jouw levenspad gaat bewandelen.
Ik hoor je denken: “En die kinderen dan die levenloos geboren worden?”, “Die ziektes die er heersen?”, “De ongelukken en natuurrampen die er gebeuren?”. Tja, daar heb je een terecht punt. Sterker nog, die vragen stel ik mij nog altijd ook af!

Maar mag ik mijn theorie met je delen? Ook hier is het een keuze die je maakt. Jij kiest ervoor om het te lezen en het op jou manier op te vatten. Of je kiest ervoor het te skippen, gewoon door te lezen of nieuwsgierig te blijven naar mijn theorie.

Mijn theorie

De ziel kiest een lichaam, een leven, met de uitdagingen, knopen, die zich onderweg zullen vormen en ontwikkelen. De keuze is onbewust, het is misschien meer een plaatsing. Jij bent die ziel en de ziel is jou, jullie zijn één. Jij kiest ervoor hoe je met bepaalde situaties in je leven omgaat. Het begint al wanneer je in de buik van je (draag)moeder zit. Voorzichtig gezegd, ik wil zeker geen mensen kwetsen, ik geloof erin dat ook kindjes met een beperking een rol hebben bij de vorming van meerdere levens.

Eerder al gaf ik aan dat ik er niet in geloof dat je bewust kiest voor een leven, dit gebeurt naar mijn idee willekeurig. Kindjes met een beperking hebben een ziel die als het ware gevangen zitten in een lijfje dat ongekende uitdagingen kent. Misschien dat het leven daarom soms vroegtijdig wordt afgebroken om een verdere lijdensweg te voorkomen. Ik ga verder geen theorieën delen over eventuele lessen bij het verliezen van een kind. Het verdriet is ongekend en mijn hart breekt in duizend stukken, iedere keer als ik eraan denk of als ik hoor dat een klein onschuldig leventje vroegtijdig is gestopt.

Terug naar de kindjes met een beperking. De ouders kiezen er, al dan niet onbewust, voor hoe ze met die beperking mee omgaan. Verdriet, teleurstelling, acceptatie of juist niet, misschien wel boos? Het is zwaar, dat zeker, toch geloof ik erin dat dit kindje juist deze ouders heeft, omdat een andere ouder deze uitdaging niet had kunnen aangaan.

Het begin

Normaliter bepaal jezelf wanneer de tijd rijp is en het oké is om het geboortekanaal door te gaan. Op een gegeven moment kies je ervoor je hoofdje op te tillen, te rollen, te kruipen, te ontdekken. De één loopt met 18 maanden pas, de ander met 11 maanden al. Het is een keuze van jou, zonder dat je er nog heel bewust van bent.
Onderweg zijn er zoveel situaties waarin we ons bevinden en ik geloof heel erg in de samenkomst van gebeurtenissen. Sommigen noemen dit het lot, anderen noemen het toeval.
Kun je zelf een situatie bedenken waarbij het anders kon aflopen als je iets niet deed, zei of ergens op reageerde? Of misschien gebeurde er iets waardoor jouw leven intens veranderde?

Dat je een muntje van de grond oppakte en er op dat moment net een duif over je heen vloog. Was je blijven staan dan zat er een duif in je keel…
Of dat je iemand in het park aansprak en je vervolgens tot de ontdekking kwam dat zij je nieuwe directeur is?
Of dat je werd verrast met een zwangerschap op vrij jonge leeftijd, terwijl je net een nieuwe relatie hebt. Vervolgens wanneer de kleine 1 jaar wordt, sterft je moeder na 6 jaar strijden tegen die mensonterende ziekte. Iedere verjaardag van je zoon, als hij zijn kaarsjes uitblaast, wordt je eraan herinnert dat je moeder op diezelfde dag haar laatste adem uitblies… Confronterend, maar waargebeurd.

Het lot, toeval of een samenloop van omstandigheden wat ergens al bepaald is, wie zal het zeggen of weten?

Lot vs Transformatie

Een aantal jaren geleden maakte ik een roerige tijd door. Ik bevond mij toen al 2 jaar in een vreselijk slopend scheidingstraject met de vader van mijn kinderen. Wat ik ook deed, probeerde of zei, het kwam niet aan. Het was nooit goed.
Dit is dus een, onbewuste, keuze geweest van mij om mijn best te doen op de manier wat ik toen probeerde (nu zou ik het anders doen). Ook was het een keuze van mijn ex partner om er zo mee om te gaan (denk niet dat hij het nu anders zou doen… :p).

Na 2 jaar gescheiden te zijn vond ik de verbondenheid bij een oude vriend van mij. Jaren daarvoor hadden we al een relatie geprobeerd, maar dat leek gedoemd te mislukken. Mijn gevoel, onderbewustzijn, vertelde mij dat het na al die jaren ook niet goed zou gaan. Toch koos ik ervoor erin te geloven en weer een relatie met hem aan te gaan. We waren toch immers ouder en veranderd…
Na 10 maanden liep het alsnog weer verschrikkelijk mis. Alles wat ik dacht en voelde aankomen kwam uit: zijn ware gezicht kwam naar voren en dat was geen pretje. Toch was ik op de één of andere manier zo kwetsbaar, naïef en broos dat ik alsnog een manier probeerde te vinden om het goed te maken. “Het zal wel aan mij liggen”, prentte ik mij zelfs in.

Het keerpunt: wakker worden

Op een ochtend, met verschrikkelijk veel verdriet en zelfhaat, haalde ik een boodschap uit het dorp waar ik toen woonde. Ik zag het niet meer zitten en was heel erg somber. De situaties hadden zich te hoog opgestapeld, de uitdaging werd te veel en ik wist echt niet meer hoe ik hier doorheen zou komen. Ken je dat gevoel dat je zo erg vastloopt? Hoe los ik dit nu weer op?
Op de weg terug stak ik een zebrapad over, waarna ik geschept werd door een auto. De ‘vriendelijke’ chauffeur koos ervoor om door te rijden en mij te laten liggen. Ik wilde echter niet blijven liggen en deed meerdere pogingen om op te staan, maar het lukte niet. Hij had mij ‘iets te goed’ geraakt. Dat kon er ook nog wel bij…

Het liep, soort van, goed af en ik bleek ‘alleen maar’ zware kneuzingen te hebben aan mijn gehele rechterkant en gekneusde ribben, maar bah wat voelde ik mij beroerd.
Er ging nog wat tijd (en ellende) overheen, maar op een gegeven moment ging de knop om.
Eindelijk zag ik het!

  • Ik koos ervoor mij zo te laten behandelen door de vader van mijn kinderen
  • Ik koos ervoor mij zo te laten vernederen en verraden door mijn toenmalige ex- partner
  • Ik koos voor het leven en de uitdagingen op dat moment
  • Ik had kunnen luisteren naar wat mijn gevoel mij al die tijd vertelde, maar ik besloot er voor te kiezen mijzelf te vernietigen… Waarom toch?!

Mijn les

Ik deed het niet expres, maar ik hoorde mijzelf niet goed genoeg, laat staat de ernst!
Het duurde even, maar zoals ik al zei: die welbekende knop ging om en de knoop werd ontrafeld. Ik liet mijzelf vertellen dat ik het niet meer aankon, dat ik geen toegevoegde waarde meer was in dit leven, dat ik geen goede moeder kon zijn. Ach, de meeste vreselijke dingen die je jezelf kunt vertellen én die je van anderen kunt toelaten.

Maar plots ontving ik de boodschap, het lot (denk ik): de auto die mij schepte liet mij zo hard vallen dat ik letterlijk geen andere kant meer op kon, dan naar boven. Het was als het ware een schop onder mijn kont! Ik ben dan ook wat hardleers, dat moet ik toegeven.
Het leidde ertoe dat ik wederom hulp zocht om mijzelf aan te sterken. Fysiek én mentaal.
Na een tijdje besloot ik zelfs weer wat uurtjes te gaan werken, wat perfect te combineren was met de kinderen. Ik zorgde dat ik sterker was dan ooit daarvoor. Dat was mijn keus. Mijn les, mijn uitdaging.

Mijn transformatie naar die onafhankelijke vrouw die ik was (wilde zijn is onzeker), kwam eindelijk. Mannen had ik niet nodig! Wat dacht ik?!
En toen kwam ineens mijn huidige man op mijn pad… Totaal onverwacht, uit het niets, als goede vrienden van een online woordspel op de telefoon, naar een mooi, liefdevol huwelijk met als bonus nog een kleintje van ons samen.

De knoop vs ontwaken

Wanneer je het gevoel krijgt dat je ‘innerlijke zelf’ tegen je praat en steeds harder aanwezig wilt zijn, probeer dan te luisteren wat het zegt. Wat probeer het je te vertellen? Het kan je zoveel schelen de knopen uit je eerder levenslijn te zien, begrijpen en ontrafelen waardoor je in je toekomstige levenslijn beter voorbereid bent of er sterker voor staat. Niets in dit leven gebeurt zonder reden, al blijven er altijd verklaringen openstaan. Soms blijven we blind voor waarom iets persé moest gebeuren.

Wanneer je ontwaakt ben je veel bewuster van je zintuigen. Alles wat je voorheen zintuigelijk meemaakte, voelt anders. Veel bewuster. Je kunt er van schrikken, je kunt ervan in de war raken, maar je kunt het ook gebruiken om die knopen in je gehele tijdlijn te blijfen ontrafelen. Geef jezelf aandacht, luister naar jezelf en voel jezelf aan. JIJ LEIDT DIT LEVEN, niemand anders.

Ga bij jezelf na waar jouw knopen zitten en of je mogelijk het ontwakeningsproces al doorgekomen bent. Er is zoveel meer over te vertellen en schrijven. Dat zal ik ook doen, wanneer het gevoel er is om hier het juiste over neer te zetten.

Lieve groet,

Laura

Misschien ook interessant om te lezen