Het waait, de wind raast door de bomen, maar de temperatuur is goed. Met een dikke trui aan van a “Nightmare for Christmas” (ik kom alvast in de stemming), kan die kou ook amper doorkomen.
Als opdracht op te ontspannen ben ik weer gaan wandelen. Na een wandeling van 20 minuten, zit ik nu weer op het zelfde bankje als vorige week vrijdag. Bij het meertje in het park vlakbij waar ik mijn jongste telg vanochtend heb afgezet.

Wandelen is goed voor je

Waarschijnlijk hoef ik je niet te vertellen hoe goed het voor je is om te wandelen. Misschien weet je er alle ins en outs al over. Het wordt nogal benadrukt deze laatste maanden, sinds we geneigd zijn ons op te sluiten om te voorkomen waar we misschien bang voor zijn.
Toch kan ik zelf ook niet vaak genoeg benadrukken: ga de deur uit en wandel, zolang als je kunt. Heb je na 5 minuten al behoefte aan een pauze? Dan pak je die toch? En stap vervolgens weer door. Of als die 5 minuten even genoeg zijn, dan laat je het daar lekker bij.

Doelen om te wandelen

Je kunt met verschillende doelen aan de wandel gaan:

  • Puur om te bewegen
  • Calorieën te verbranden
  • Ontspanning
  • Te genieten van de natuur

    Voor mij gaan al deze punten op. Heel lang heb ik er niets aan gevonden om zomaar de deur uit te lopen en ergens mijn benen te bewegen.
    Met een ander wandelen is wel gezelliger, alleen laat mijn conditie het niet toe om te babbelen en te lopen zonder dat ik daarna in een zuurstofcabine moet. Nee sorry, dat is overdreven, maar het vergt veel van mijn conditie: praten en wandelen tegelijk. Ken je dat gevoel?

Wandelen als opdracht

Jaren geleden, in 2012/2013, werd ik door een fysio- en een mensendiecktherapeut gemotiveerd om toch te gaan wandelen, maar dan met een bepaalde opdracht.

Ontwaken

Mijn lichaam was op, ik vroeg er teveel van in een zeer stressvolle tijd. Het liep zo erg op dat ik uiteindelijk in het ziekenhuis belandde omdat ik gewoonweg niet meer kon. Ik kon niet meer staan, lopen of vooruit komen. Ik was er moe van en blegh, het was zeer frustrerend.
Onderzoeken wezen uiteraard op niets uit, het was mijn lichaam die reageerde op enorm veel stress. Stress maakt ziek en kan je klemzetten op juist die ene zwakke plek. Voor de één is dat spierpijn, voor de ander het hart, voor weer een ander zijn het de longen. Bij mij was het mijn rug en alle spieren in mijn lijf. Ik had het veel eerder ‘van mij af moeten schudden’, maar ik wachtte er te lang mee, alsof het zelf wel weer over zou waaien. En dan komt het punt dat je bijna letterlijk vastgeroest zit. Voor mij was dit het ontwaken. Ik kwam tot de ontdekking van iets in mij en van mij wat er altijd al was, maar wat voor het eerst duidelijk begon te worden. Meer over ontwaken, lees je hier.

Maar goed, ik kreeg met klem de adviezen om in ieder geval te gaan wandelen: voor de ontspanning, beweging en de natuur. En tja, voor het verbranden van de calorieën was het mooi meegenomen ;).

De opdracht

Als opdracht kreeg ik dat, waar ik ook was, ik de natuur dat aanwezig was in mij op moest nemen. Alsof ik er deel van uit maakte.
Dus als ik in mijn eigen buurt liep, moest ik zien dat er bomen stonden, dat er groenperkjes lagen, dat de wind door de bomen of struiken heen blies, dat de vogels floten.

Laat ik eerlijk zijn, ik had hier erg veel moeite mee. Natuurlijk zag ik die bomen, groenperkjes en vogels… so what? Verder was ik niet ongeduldig hoor…
De focus bleef teruggaan naar de auto’s die langsreden, de fietser die met moeite door de wind heen trapte, het hondje wat hevig tekeer blafte naar een andere hond… Teveel ruis, het leek niet aan mij besteed. Dus ik ben op dat moment andere plekken gaan zoeken waar de natuur meer voor zich sprak.

Soesterduinen

Vooral Soesterduinen sprak mij erg aan, met zijn grote zandvlakte, een mooi bos en een afgelegen ogende plek vlakbij Soest.
Daar leerde ik de opdrachten mij eigen te maken. Het duurde even, maar ik werd steeds meer één met de natuur. Ik voel het zand, hoorde de wind, rook de bomen en hoorde het getjilp van de vogels. Anders dan anders, puurder, echt!

Mijn ervaring nu

Naar mijn ervaring maakt het wandelen op deze manier zo anders. Na al die jaren ben ik dan eindelijk zover dat zelfs als ik de hond uitlaat in mijn wijk, ik de rust bij mijzelf terug kan pakken. Als ik een stressmoment ervaar dan loop ik de deur uit. Met zijn allen, alleen met de kleine of helemaal alleen, dat maakt niet uit. Ik maak contact met de natuur waarin ik mij begeef en ik laat mijn angsten, stress, negatieve gevoelens, gaan met de wind.

Hoe ik dat doe?

Ik adem diep in en diep uit voordat ik start. Dit herhaal ik meerdere keren. Vervolgens kijk ik naar de hogere bomen. Ik zie ze niet alleen, ik neem ze helemaal in mij op:
Hoe zien ze eruit? Wat zijn de kleuren? Kan ik ze horen? De blaadjes althans? Hoor ik de wind erdoorheen gaan?
Wat machtig om te zien dat die bomen zoveel zien en hebben gezien, voelen en hebben gevoeld. Dat de winterse wind zijn best doet om een boom helemaal te breken, maar de boom blijft staan. Spreekwoordelijk gezegd:

Hoge bomen vangen veel wind.

En dat is zeker zo!

De boom laat het gebeuren en blijft staan. Geloof me, dit soort gedachten gaan uiteindelijk vanzelf.

Vervolgens concentreer ik mij op de dieren in de buurt:
Zijn er vogels? Zie ik hun kleuren? Hebben ze een grote snavel? Wat tjilpen ze? Of schreeuwen de vogels juist? Ik kijk naar hoe sommige vogels zweven door de lucht. Hoe ze hun vogels spreiden en zich laten meezweven met de wind.

Wanneer ik naar het gras kijk, zie ik de sprietjes bewegen. Ruik ik het gras? Is het net gemaaid? Is het gras vochtig? Komen de sprieten ver uit de aarde, of maken ze nog altijd dicht contact met de grond? Liggen er blaadjes tussen van de bomen of struiken eromheen?

Vervolgens kijk ik naar de lucht. Zijn er wolken? Hoe snel gaan ze? Zie ik vormen in de wolken? Ik volg enkele wolken, wat is hun eindpunt?

Als het donker is, is het helder? Zie ik de sterren, de maan? Of zijn er wolken die ik volgen kan?

Op deze manier maak ik contact met de natuur, door op te nemen wat er gebeurt. Het kost tijd om te leren, maar:

Waar een wil is, is een weg!

Toch?

Als je wilt wandelen met een doel, als je wilt kunnen geniet in de natuur en wilt ontspannen, probeer het dan eens. Give it a try.
Wanneer je daarna weer thuis bent en bent neergestreken op de bank, denk dan eens terug aan wat je tegen bent gekomen. Hoe is het? Hoe was het? Wat doet het met je?

De natuur is niet van mij, maar ik ben één met de natuur

Tegenwoordig als ik aan de wandel ga ben ik zover dat ik mij laten mee zwieren door de wind. Af en toe spreid ik mijn armen zelfs en houd ik mijn hoofd richting de lucht, alsof ik mij overgeef aan de wind. Wanneer ik op het bankje zit zoals nu, heb ik al meerdere keren de vogels die boven het meertje zweven in mij opgenomen met daarbij een flinke hap lucht. Een aantal keren heb ik diep ingeademd en weer uitgeademd. Ik geniet en zeg tegen mijzelf:

De natuur is niet van mij, maar ik ben op dit moment één met de natuur.


De wandeling heb ik afgemaakt tot ruim 3 kilometer. Het was fijn. Je moet niet teveel van jezelf vragen, maar doe wat je kan. Door iets op te bouwen, kom je er eerder dan als je dwars door alles heen wilt gaan.

Probeer je het op deze manier en vertel je mij hoe het gaat? Geef het wel de tijd.

Lieve groet,
Laura

Misschien ook interessant om te lezen

× Hoe kunnen wij je van dienst zijn?